Kru Parun
Founder of DOS Combat Thai Sword
Kru Parun began his martial arts journey in 1994 while studying Business Administration (Marketing) at Ramkhamhaeng University in Bangkok, Thailand.
Since childhood, he had been fascinated by traditional Thai martial arts and weapon systems. As a young student, he even dreamed of studying at the famous Buddhaisawan Sword School. During his first year at university, he attended a traditional Thai weapon demonstration and was immediately captivated by the performance. At the end of the event, the announcer informed the audience that the demonstration was organized by the Ramkhamhaeng Thai Weapons Club and that anyone interested could join the training free of charge.
Curious and eager to learn, Kru Parun approached the club for more information. It was there that he met Kru Thong, the legendary Grandmaster of Muay Chaiya, for the first time. Their conversation lasted several hours inside the student activities building.
One of the first questions Kru Thong asked him was:
“Why do you want to study martial arts?
- Competition
- Preservation
- Self-Defense”
Without hesitation, Kru Parun replied:
“For self-defense and preservation, Kru.”
Kru Thong explained that each objective required a different level of commitment and intensity in training. The conversation continued with discussions about traditional Thai martial arts, Muay Boran, and Kru Thong’s personal experiences and teachings.
From that day onward, Kru Parun trained every day at the Ramkhamhaeng Thai Weapons Club. His regular schedule consisted of Thai sword training from 4:00 PM to 6:00 PM, followed by Muay Chaiya training from 6:00 PM to 7:00 PM.
His sword training began with two-handed sword techniques, which form the foundation of the Jao Ram Sword School system. This was contrary to what he had originally believed, as he had assumed that only advanced practitioners were allowed to train with two swords. However, at Jao Ram, two-handed swordsmanship was considered the essential starting point for all students.
Because the training was physically demanding and the club attracted only a small number of dedicated students, many of his classmates eventually stopped training. In the end, Kru Parun was the only beginner from his original group who continued.
His primary sword training followed the curriculum of the Jao Ram Sword School, while his empty-hand training focused on Muay Chaiya. During this period, senior members from the earliest generations of the school regularly visited the club to demonstrate advanced techniques, tactical applications, and the use of various traditional Thai weapons.
In 1997, Ramkhamhaeng University hosted the Thai University Games. During the preparation period, Kru Manoch Boonmud was appointed head coach, while Kru Kittisak Yakoompai was assigned as the sword instructor. Students from different generations trained together in order to establish a common technical standard.
This period became one of the most intensive training experiences of Kru Parun’s martial arts career.
Training sessions often ran from noon until midnight. Students performed thousands of cutting drills each day and completed hundreds of sparring and partner-training rounds. Training progressed from rattan practice swords to steel weapons, dramatically improving their technical skills, mobility, timing, endurance, and combat awareness. During this period, Kru Parun also developed extensive experience with long weapons and traditional defensive equipment, including shields, bucklers, and other protective implements used in Thai martial arts.
After the University Games, Kru Manoch introduced students to the Artamat Sword System. Rather than focusing on physical conditioning, the training emphasized tactical concepts, combat applications, and advanced sword techniques. Because the students had already undergone such rigorous preparation, they possessed the footwork, agility, and technical foundation necessary to absorb the Artamat system efficiently.
As new generations of students entered the club, Kru Parun gradually assumed teaching responsibilities. Together with his peers, he helped train and mentor younger students as senior members graduated and moved on from university life.
After graduating from Ramkhamhaeng University in 2000, Kru Parun pursued a professional career in marketing in Bangkok. Despite the demands of his career, he remained closely connected to the martial arts community and regularly returned to the club to support, guide, and advise younger generations of practitioners.
In 2026, after more than three decades of training, teaching, and personal development within traditional Thai martial arts, Kru Parun decided to establish a new organization dedicated to preserving and promoting practical Thai swordsmanship.
This vision led to the founding of DOS Combat Thai Sword.
The name DOS represents the core philosophy of the system:
D – Defensive
O – Offensive
S – System
The word Combat was added to emphasize the practical fighting aspect of the art, while Thai Sword clearly identifies its roots in Thailand’s traditional swordsmanship heritage.
Today, DOS Combat Thai Sword is dedicated to preserving authentic Thai martial traditions while presenting them through a structured and practical training system designed for modern martial artists, self-defense practitioners, and students of traditional Thai combat arts around the world.
ครูปู ดาบรามรณยุทธ์
DOS Combat Thai Sword
ปี 2537 เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงในคณะบริหารธุรกิจ (สาขาการตลาด) การแสดงกระบี่กระบอง ซึ่งผมชอบและสนใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว (ตอนเด็กๆเคยมีความคิดว่าอยากจะไปเรียนที่สำนักพุทธไทยสวรรค์ด้วย) ผมจึงชวนแฟนไปนั่งดูการแสดงจนจบ และได้ยินพิธีกร(นายสนทนา) ประกาศว่า การแสดงนี้เป็นของชมรมอาวุธไทยรามคำแหง ใครที่สนใจสามารถติดต่อลสมัครเรียนได้ฟรี ผมจึงเข้าไปสอบถาม และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้พบกับครูทอง (ปรมาจารย์มวยไชยา) แล้วได้พูดคุยกับครูทองอยู่นานหลายชั่วโมง(บนห้องชมรมฯ ตึกกิจการนักศึกษา) คำแรกที่ครูถามผม “อยากฝึกวิชาต่อสู้ไปเพื่ออะไร 1 ขึ้นเวที 2 อนุรักษ์ 3 ป้องกันตัว” ผมก็ตอบแบบไม่ต้องคิด “ป้องกันตัว และ อนุรักษ์ ครับครู” ครูบอกว่าที่ถามเพราะแต่อย่างความเข้มข้นในการฝึกจะแตกต่างกัน หลังจากนั้นครูก็ชวนคุยเรื่องต่างๆมากมาย ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องของมวยโบราณ และ ประวัติรวมถึงประสบการณ์ของท่าน
หลังจากวันนั้นผมก็ได้เข้าไปฝึกดาบที่ลานฝึกซ้อม อาคารหอประชุม AD1 ทุกวัน ตั้งแต่ เวลา 16:00 น. – 18:00 น.และต่อด้วยมวยไชยาตั้งแต่ 18:00 น.-19:00 น.
การฝึกวิชาดาบเริ่มต้นจากการฝึกดาบสองมือก่อน ถือเป็นพื้นฐานของการฝึกของสำนักดาบจ้าวรามฯ (ซึ่งตรงข้ามกับความคิดในตอนแรกก่อนที่จะมาฝึกเลย ก่อนฝึกคิดว่าคนที่จะฝึกดาบสองมือได้คือต้องเก่งก่อนถึงจะฝึกได้) แต่ด้วยชมรมฯอาวุธไทยรามคำแหงจะมีคนที่สนใจเข้ามาฝึกน้อย และฝึกกันค่อนข้างหนัก เพื่อนร่วมรุ่นที่ฝึกด้วยกันในวันแรกๆ จึงได้เลิกฝึกไป เหลือผมคนเดียว วิชาที่ฝึกในส่วนของดาบก็จะเป็นวิชาของสำนักดาบเจ้ารามเป็นหลัก ส่วนมวยก็จะฝึกมวยไชยาเป็นหลัก ซึ่งระหว่างที่ฝึกก็จะมีรุ่นพี่ (รุ่นแรกๆของสำนัก) เข้ามาเยี่ยมชมรมฯ และ แนะนำ + สาธิต ท่าลูกไม้ และ การใช้อาวุธต่างๆ ให้เป็นระยะๆ
ในปี 2540 มหาวิทยาลัยรามคำแหงได้เป็นเจ้าภาพจัดกีฬามหาวิทยาลัย พี่มาโนชย์ บุญมัด ได้เข้ามาเป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬา และ มอบหมายให้พี่กิตติศักดิ์ ยาคุ้มภัย มาเป็นผู้ฝึกสอนดาบ (รวมรุ่นจากหลายรุ่นมาฝึกรวมกัน) ซึ่งถือเป็นการฝึกเพื่อปรับพื้นฐานของทุกคนให้เป็นมาตราฐานเดียวกัน จากช่วงปรกติที่ว่าฝึกกันหนักแล้วในช่วงนี้ถือว่าหนักสุดๆ
คือฝึกกันตั้งแต่ 12:00 น. – 24:00 น. ฟันเป้ากันวันละหลายพันครั้ง ไล่ไม้กันวันละเป็นร้อยรอบ จากการฝึกซ้อมด้วยดาบหวาย เปลี่ยนมาเป็นดาบเหล็ก ซึ่งในการฝึกครั้งนั้นทำให้ผมมีความคล่องตัวและทักษะในการใช้ดาบและอาวุธต่างๆ ทั้งอาวุธยาว และ เครื่องป้องกัน (โล่ห์ ดั้ง เขน) เพิ่มขึ้นอย่างมาก
หลังจากจบงานกีฬามหาวิทยาลัยในครั้งนั้น พี่มาโนชย์ บุญมัด ก็ได้เข้ามาถ่ายทอดวิชาดาบอาทมาฏให้กับทุกคน แต่จะเน้นเป็นการสาธิตและอธิบายการใช้ลูกไม้ต่างๆให้ฟัง แต่ด้วยที่หลายคนได้ผ่านการฝึกอย่างหนัก (ทั้งนักดาบ และ นักกีฬา) จากงานกีฬามหาวิทยาลัยมาจึงมีความคล่องตัวและทักษะในการพลิกเหลี่ยมและการเคลื่อนตัวที่ดีอยู่แล้ว จึงสามารถเข้าใจและฝึกดาบอาทมาฏกันได้โดยไม่ต้องฝึกหนักอย่างดาบเจ้าราม
ต่อมาในชมรมฯ ก็จะมีรุ่นน้องเข้ามาฝึกต่อกันอีกหลายรุ่น พวกผมจึงมีหน้าที่ฝึกสอนรุ่นน้องแทนรุ่นพี่ๆที่ทะยอยกันจบการศึกษาที่มหาวิทยาลัยกันไปจนกระทั่งตัวผมเองได้จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในปี 2543 แต่ด้วยอาชีพทางด้านการตลาดและที่ทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ ผมจึงได้มีโอกาสแวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเยียนและแนะนำรุ่นน้องที่เข้ามาในชมรมฯ ในรุ่นหลังๆ บ้างเป็นครั้งคราว
ปี 2569 เนื่องด้วยความตกผลึกในประสพการณ์ และใจที่อยากจะเผยแพร่ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว จึงตัดสินใจจะก่อตั้งกลุ่มดาบไทยขึ้นมาอีกกลุ่มหนึ่ง โดยใช้ชื่อว่า DOS Combat Thai Sword โดยชื่อ DOS Combat Thai Sword นั้น DOS มาจากตัวย่อดังนี้ D มาจากคำว่า defensive O มาจากคำว่า offensive S มาจากคำว่า system เพิ่มคำว่า Combat เข้ามาเพื่อยืนยันอัตลักษณ์ไปในทิศทางของการต่อสู้ และเพิ่มคำว่า Thai Sword เข้ามาเพื่อให้เห็นชัดในความเป็นดาบไทย
