ครูมาโนทย์ บุญญมัด
Grand Master Manot Bunyamud

I was born in Mueang District, Phitsanulok Province, near Wat Phra Si Rattana Mahathat Woramahawihan, the temple that enshrines the revered Phra Buddha Chinnarat. Among the local people of Phitsanulok, the temple is affectionately known as Wat Yai (“The Great Temple”). Shortly afterward, my parents and my aunt relocated to Khok Matum, also in Phitsanulok Province.

During my childhood, I suffered from persistent illness and was often in fragile health, to the point where my survival was uncertain. My uncle, who was knowledgeable in traditional Thai astrology, advised my family that I should be entrusted as the adopted son of a respected Buddhist monk. Following his advice, my grandmother presented me to Phra Worayanamuni, the Deputy Abbot of Wat Phra Si Rattana Mahathat. From that day onward, I became his adopted son and moved into Kuti No. 5, the monk’s residence where he lived throughout his monastic service.

Not long after I began living at the temple, I had the rare opportunity to study Krabi-Krabong under several distinguished masters from different traditions. Unfortunately, I cannot identify all of them in detail. Some revealed only the names of their schools but not their own names, while others shared only their names and chose not to disclose their lineage.

One such teacher was Master Thamrong, who never revealed his surname but told me that he belonged to the Phutthaisawan School. We lived, trained, and practiced together day and night for eight years, yet throughout that entire time I never learned his family name. Out of respect, I always addressed him simply as Master Thamrong until the day he passed away.

Another teacher chose not to reveal his name at all. Instead, he told me only that he was one of the four foremost disciples of Grandmaster Aree, the founder of the Si Ayutthaya Sword School in Chiang Mai Province. I therefore addressed him simply as Master throughout my years of study with him.

Each of these teachers devoted themselves to my training. Some instructed me for one year, others for two or three years. A few concluded our training earlier than expected, explaining that they had already passed on everything they could teach me.

Among all of these respected masters, there is one teacher whom I would like to acknowledge in particular. (With the deepest respect, I humbly ask forgiveness from the other teachers whose names are not mentioned in this book.) His guidance and influence played an especially significant role in the knowledge and understanding that ultimately led to the writing of this work.

More than ten years later, I heard about a highly skilled Krabi-Krabong master who had traveled from Northern Thailand. As I had always been deeply devoted to the study of Thai martial arts, I discussed the matter with my students. At that time, while still a secondary school student, I was already serving as a Krabi-Krabong instructor at Buddhachinaraj School, the school affiliated with Wat Phra Si Rattana Mahathat Woramahawihan. I was teaching the Phutthaisawan system, which I had learned from Master Thamrong. After he left Phitsanulok, I never learned where he had gone.

After careful consideration, I decided to stop teaching the Phutthaisawan system so that I could devote myself to studying under this newly arrived master.

Having formally paid my respects and been accepted as his student, I learned that his name was Master Suriya. He never revealed his surname, so throughout my training I respectfully addressed him simply as Master Suriya.

From the very beginning of my training, I was astonished by his ability. Whenever he held a sword, I found it impossible to escape his reach. Whenever he evaded my attacks, I was never able to strike him successfully. Despite having trained under several different schools, I had never encountered swordsmanship of this caliber before.

During my years of study, Master Suriya generously shared with me the history of the art. According to his account, the system originated as part of the ancient Pichai Songkhram (Treatise on the Art of War), a body of military knowledge that had eventually been preserved in Northern Thailand. He explained that his own training had progressed to the level of mounted combat on horseback. However, following a serious riding accident in which he fell from his horse, he was forced to discontinue that stage of training.

For this reason, he explained, the transmission of the system had reached only the Seventh Khan (Level Seven), which was the highest level he himself had completed. Consequently, none of his students could be taught beyond that point. He further stated that the Ninth Khan (Level Nine) could only be attained through advanced training in mounted combat on elephants. These historical accounts are presented according to Master Suriya’s own teachings, and I humbly apologize for any inaccuracies should they exist.

What fascinated me most was the identity of the art itself. Having previously studied Krabi-Krabong under several traditions and having questioned many respected masters throughout Thailand and neighboring countries, I had never once heard the name of the system that Master Suriya described.

He explained that it had originally been the martial art practiced by a military unit serving under King Naresuan the Great. Their duty was to protect the legs of war elephants during battle. As a result, the system emphasized both offense and defense through continuous circular movement, employing the principle of the Four-Direction, Eight-Point Guard to maintain protection while creating opportunities for attack.

The name of this remarkable martial tradition was Atamat.

ครูมาโนทย์ บุญญมัด

ข้าพเจ้าเกิดที่อำเภอเมืองจังหวัดพิษณุโลก สถานที่เกิดติดอยู่กับวัดพระศรีมหาธาตุ ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานขององค์พระพุทธชินราช หรือที่ชาวเมืองพิษณุโลกเรียกกันว่าวัดใหญ่จากนั้นพ่อแม่และอาได้ย้ายมาอยู่ที่โคกมะตูม (อยู่ที่จังหวัดพิษณุโลกนั่นเอง) เมื่อเยาว์วัยข้าพเจ้าเจ็บป่วยกระเสาะกระแสมาตลอดแทบเอาชีวิตไม่รอด บังเอิญลุงของข้าพเจ้าซึ่งมีความรู้ด้านโหราศาสตร์ แนะนำให้เอาผมไปฝากเป็นลูกของพระ ย่าของข้าพเจ้าจึงทำตามไปฝากกับท่านเจ้าคุณวรญาณมุนีรองเจ้าอาวาสวัดพระศรีมหาธาตุข้าพเจ้าจึงเป็นลูกบุญธรรมของท่านเจ้าคุณฯ ตั้งแต่นั้นมา และได้ย้ายมาอยู่ที่กุฏิ 5 ซึ่งเป็นที่จำพรรษาของท่าน.

ข้าพเจ้ามาอยู่วัดได้ไม่นานก็มีครูกระบี่กระบองหลายท่าน แต่ละท่านก็มาจากสำนักต่างๆซึ่งข้าพเจ้าไม่อาจกล่าวได้หมด เพราะบางท่านบอกแค่ชื่อสำนักแต่ไม่ได้บอกชื่อท่าน บางท่านบอกชื่อแต่ไม่ยอมบอกสำนัก เช่น ครูธำรงค์ ไม่บอกนามสกุลแต่บอกมาจากสำนักพุทไธสวรรย์ ทั้งที่กินนอนอยู่ด้วยกันและฝึกทั้งกลางวันกลางคืน ถึง 8 ปีแต่ไม่เคยรู้นามสกุลท่านเลย ข้าพเจ้าจึงเรียกแต่ครูธำรงค์มาตลอดจนกระทั่งท่านจากไป และอีกท่านหนึ่งบอกชื่อสำนักแต่ไม่บอกชื่อท่าน ข้าพเจ้าจึงเรียกท่านว่าครูมาตลอด ท่านบอกเพียงแต่ว่าเป็น 1ใน 4 ของศิษย์เอกปรมาจารย์อารีย์ ผู้บุกเบิกสำนักดาบศรีอยุทธยาจังหวัดเชียงใหม่

ซึ่งแต่ละท่านก็พยายามสั่งสอนข้าพเจ้า ท่านละ 1 ปีบ้าง 2 ปีบ้าง 3 ปีบ้าง บางท่านก็หยุดกลางคัน ท่านบอกว่าไม่มีอะไรจะสอนแล้ว ซึ่งมีอยู่ท่านหนึ่งที่ข้าพเจ้าขอกล่าวไว้ ณ ที่นี้เป็นกรณีพิเศษ (ข้าพเจ้ากราบขอขมาครูบาอาจารย์ท่านอื่นๆที่ไม่ได้กล่าวถึงไว้ในตำราเล่มนี้) เพราะท่านมีบทบาทเป็นอย่างมากในการเขียนตำราเล่มนี้

เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วข้าพเจ้าได้ยินมาว่ามีครูกระบี่กระบองฝีมือดีอยู่ท่านหนึ่ง เดินทางมาจากภาคเหนือด้วยสาเหตุที่ข้าพเจ้ามีใจรักชอบทางด้านนี้อยู่แล้วจึงได้ปรึกษาน้องๆ (ลูกศิษย์)ซึ่งในขณะนั้นข้าพเจ้าได้เป็นผู้ฝึกสอนกระบี่กระบองให้กับโรงเรียนพุทธชินราช ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำวัดพระศรีมหาธาตุ (วัดหลวงพ่อพุทธชินราช) ตอนนั้นข้าพเจ้าศึกษาในอยู่ระดับชั้นมัธยม โดยฝึกสอนของสำนักพุทไธสวรรย์ จากท่านอาจารย์ธำรงค์เมื่อท่านออกจากเมืองพิษณุโลกแล้วไม่ทราบว่าท่านไปทางไหน หลังจากปรึกษากันเรียบร้อยข้าพเจ้าจึงหยุดสอนวิชาดาบพุทไธสวรรย์ เพื่อไปศึกษาวิชากระบี่กระบองกับอาจารย์ท่านนี้

หลังจากกราบท่านฝากตัวเป็นศิษย์เรียบร้อยจึงทราบว่าท่านชื่ออาจารย์สุริยา (ไม่ทราบนามสกุลท่านบอกแต่ชื่อจึงเรียกอาจารย์สุริยาเรื่อยมาจนฝึกจบ)สิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าทึ่งก็คือเวลาท่านอาจารย์จับดาบข้าพเจ้าจะหนีก็หนีไม่พ้น เวลาท่านหลบหลีกข้าพเจ้าก็ตีไม่ทัน ทั้งที่ข้าพเจ้าผ่านการฝึกมาแล้วหลายสำนัก

ขณะที่ฝึกซ้อมท่านกรุณาเล่าประวัติของวิชานี้ให้ฟังว่า เป็นส่วนหนึ่งของตำราพิชัยสงคราม ซึ่งตำราพิชัยสงครามนี้ไปตกอยู่ที่ภาคเหนือของไทย (จากคำบอกเล่าของอาจารย์สุริยา) และท่านอาจารย์สุริยาได้ฝึกซ้อมถึงการใช้ขึ้นหลังม้า (ต่อสู้บนหลังม้า) แต่เพราะท่านประสบอุบัติเหตุตกจากหลังม้า ทำให้ท่านเรื่องการฝึกบนหลังม้าตั้งแต่นั้นมา และด้วยเหตุนี้ผู้ฝึกวิชานี้จึงรับแค่ขันธ์ 7 เท่านั้น เนื่องด้วยอาจารย์สุริยาท่านฝึกมาแค่นี้ ผู้ได้รับการถ่ายทอดจึงฝึกมากกว่านี้ไม่ได้ ท่านยังได้กรุณาเล่าต่อว่าผู้ที่จะรับขันธ์ 9 นั้นต้องฝึกถึงขั้นบนหลังช้างเท่านั้น (จากคำบอกเล่าของอาจารย์สุริยาถ้ามีเหตุผิดพลาดข้าพเจ้ากราบขอขมาด้วย)

และสิ่งที่ข้าพเจ้าตื่นเต้นมากที่สุด ออกจากการที่ข้าพเจ้าได้ศึกษากระบี่กระบองมาหลายสำนักข้าพเจ้าพยายามสอบถามจากครูบาอาจารย์หลายท่านถึงวิชากระบี่กระบองในประเทศไทยและวิชากระบี่กระบองในประเทศข้างเคียง ข้าพเจ้าไม่เคยได้ยินชื่อวิชาที่ท่านอาจารย์สุริยาบอกเลย ท่านบอกว่าเป็นวิชาของทหารกองหนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรซึ่งมีหน้าที่รักษาเท้าช้าง เพราะฉะนั้นในวิชานี้จึงมุ่งเน้นการรุกและรับเป็นลักษณะวงกลม โดยอาศัยหลักการของการ์ด 4 ทิศ 8 แฉก เพื่อป้องกันรักษาตัวไม่ให้เกิดอันตรายได้ และวิชาที่กล่าวคือ ” อาทมาต “

ครูมาโนทย์ บุญญมัด